Venezuela (Bolivariaanse Republiek)

De groeivertraging tegen de achtergrond van dalende olieprijzen en stijgende inflatie

De economische groei van Venezuela in 2025 vindt plaats tegen de achtergrond van een kwetsbare en in wezen defensieve macro-economische stabilisatie, die bijna uitsluitend wordt geschraagd door externe en tijdelijke factoren. De belangrijkste drijfveer achter deze verbetering was de toename van de olie-export, die mogelijk werd gemaakt door de selectieve versoepeling van de Amerikaanse sancties en, bovenal, door het behoud van de vergunning van Chevron, waardoor het regime toegang tot harde valuta kon behouden zonder onmiddellijk zijn toevlucht te moeten nemen tot het monetariseren van het tekort. Deze extra instroom van dollars droeg bij aan een gedeeltelijk herstel van de internationale reserves, die hun hoogste niveau in tien jaar bereikten, en hielp de wisselkoersschommelingen in toom te houden, wat resulteerde in slechts een gematigde waardevermindering van de bolivar gedurende het hele jaar en waardoor, voorlopig althans, een terugkeer naar hyperinflatie werd voorkomen. De prestaties in 2025 betekenen geen structureel herstel van de economie. De groei staat nog steeds los van productiviteitsstijgingen, particuliere investeringen of institutionele versterking, en vindt plaats te midden van chronische onderinvesteringen, verslechterende openbare diensten, verliesgevende staatsbedrijven en een uiterst smalle productiebasis. De economie blijft overmatig afhankelijk van olie als bron van deviezen, kwetsbaar voor externe schokken en het beleid van de VS, terwijl de binnenlandse situatie nog steeds wordt gekenmerkt door een hoge mate van informele economie, lage belastingopbrengsten en ernstige beperkingen op het vermogen tot duurzame groei.

Voor 2026 zijn de verwachtingen ten aanzien van de economische groei aanzienlijk onzekerder geworden als gevolg van het politieke conflict dat zich in januari voordeed en dat onverwacht het eerder waargenomen evenwicht tussen beperkte economische stabilisatie en continuïteit van het regime heeft verstoord. Deze nieuwe context vergroot de mate van onvoorspelbaarheid met betrekking tot de uitvoering van het economisch beleid, het functioneren van instellingen en het vermogen van het land om stabiele stromen van harde valuta in stand te houden. De Venezolaanse economie blijft structureel afhankelijk van de oliesector en de houding van de Verenigde Staten, waardoor de groei bijzonder gevoelig is voor veranderingen in de politieke omgeving. De huidige onzekerheid heeft doorgaans een negatieve invloed op productie-, export- en investeringsbeslissingen, ook in de olie- en gassector, waardoor het belangrijkste steunkanaal voor de in 2025 waargenomen economische activiteit wordt verzwakt. In dit scenario mag de groei in 2026 niet worden gezien als een automatische voortzetting van de dynamiek van 2025. Hoewel een onmiddellijke economische ineenstorting niet het basisscenario is, vermindert de toegenomen politieke onzekerheid de voorspelbaarheid van buitenlandse inkomsten, beperkt zij het vermogen van de regering om uitgaven te plannen en vergroot zij de kans op extra begrotings- en monetaire druk. Bijgevolg wijzen de verwachtingen voor 2026 op een groei die in hoge mate afhankelijk is van de invulling van de nieuwe politieke regeling en de reactie van de internationale gemeenschap, waarbij de risico’s naar beneden zijn gericht en er een gebrek is aan interne fundamentele factoren die een meer duurzame groeicyclus kunnen ondersteunen.

Door de politieke onzekerheid blijven de begrotingsproblemen bestaan

In 2025 werd de economische situatie van Venezuela gekenmerkt door een combinatie van tijdelijke externe verlichting en aanhoudende structurele kwetsbaarheid. De lopende rekening bleef in overschot, maar dit resultaat weerspiegelde vooral de door sancties opgelegde inkrimping van de invoer, de beperkte toegang tot externe financiering en het lage binnenlandse inkomen, veeleer dan een gezonde uitbreiding van de productiecapaciteit. Niettemin zorgden de selectieve versoepeling van de sancties en het behoud van de vergunning van Chevron voor een toename van de olie-export en een grotere instroom van dollars, waardoor de internationale reserves zich enigszins konden herstellen en een minimumniveau van invoer kon worden gehandhaafd, onder meer via parallelle kanalen. Op begrotingsgebied verminderde het gedeeltelijke herstel van de olie-inkomsten de onmiddellijke noodzaak om het tekort te monetariseren, maar het was niet voldoende om de structurele dynamiek van de overheidsfinanciën te veranderen: het tekort bleef hoog, als gevolg van een opgeblazen overheidsapparaat, chronisch verliesgevende staatsbedrijven, een door informele economie verzwakte belastinggrondslag en weinig ruimte voor begrotingsconsolidatie zonder de patronagenetwerken in gevaar te brengen. In deze context bleven de overheidsbesparingen negatief en bleven de particuliere besparingen laag, beperkt door lage reële inkomens, institutionele onzekerheid en het ontbreken van functionerende financiële bemiddelingskanalen.

In 2026 werden de vooruitzichten voor de lopende rekening, het begrotingssaldo en de spaarvorming aanzienlijk onzekerder, doordat het politieke en institutionele klimaat voor grotere volatiliteit in de belangrijkste macro-economische kanalen begon te zorgen. De houdbaarheid van het overschot op de lopende rekening is minder voorspelbaar geworden, aangezien dit bijna volledig afhangt van de continuïteit van de olie-uitvoerstromen en de mate van toegang tot buitenlandse markten, in een context van een groter risico op verstoringen en strengere handhaving. Een eventuele afname van de dollarinstroom zou zich doorgaans niet vertalen in financierbare externe tekorten, maar in een verdere inkrimping van de invoer, waardoor de beperkingen op de economische activiteit en de consumptie verder zouden toenemen. Op begrotingsgebied heeft onzekerheid directe gevolgen voor de voorspelbaarheid van de inkomsten, terwijl starheden in de uitgaven – die verband houden met het in stand houden van het staatsapparaat, verliesgevende staatsbedrijven en mogelijke extra druk op de veiligheidsuitgaven – het aanpassingsvermogen verder beperken. Met vrijwel geen toegang tot buitenlandse markten en een zeer beperkte binnenlandse investeerdersbasis wordt de financiering van het tekort kwetsbaarder, waardoor het risico toeneemt dat er in grotere mate een beroep wordt gedaan op monetaire financiering. Deze situatie houdt de publieke en particuliere besparingen doorgaans op een zeer laag niveau, waardoor de economische buffers verzwakken en de economie gedurende heel 2026 kwetsbaarder wordt voor schokken.

Maduro versterkt zijn macht te midden van omstreden verkiezingen en toenemende geopolitieke spanningen

Sinds Nicolás Maduro na de presidentsverkiezingen van 2024 – die vanwege verdenkingen van fraude op grote schaal werden betwist – aan zijn derde ambtstermijn begon, wordt het binnenlandse politieke landschap van Venezuela gedurende heel 2025 gekenmerkt door een ernstig legitimiteitsdeficit en institutionele achteruitgang. Deze spanningen zijn toegenomen tijdens de parlements- en regionale verkiezingen van mei 2025, waarin de Verenigde Socialistische Partij van Venezuela (PSUV) een verpletterende overwinning behaalde – met overwinningen in 23 van de 24 staten en meer dan 80 % van de stemmen op de nationale lijsten – in een proces dat door het grootste deel van de oppositie werd geboycot, die het ontbreken van verkiezingsgaranties na de presidentsverkiezingen van het voorgaande jaar aan de kaak stelde. De verkiezingen werden ook gekenmerkt door arrestaties van tegenstanders, beperkingen op politieke mobilisatie en een sterke aanwezigheid van veiligheidstroepen, waardoor Maduro’s greep op de subnationale overheden en de wetgevende macht werd versterkt, maar ook de indruk werd versterkt dat het om niet-competitieve verkiezingen ging met een lage publieke geloofwaardigheid. Ondanks interne en externe kritiek erkenden strategische en commerciële partners zoals China en Rusland formeel de legitimiteit van Maduro’s overwinning, hoewel zij een voorzichtige en pragmatische houding aannamen en actiever politiek engagement of aanzienlijke materiële steun vermeden, deels om de spanningen met de Verenigde Staten niet te verergeren.

De politieke crisis, die in 2025 een stadium van stagnatie had bereikt, mondde uit in een ingrijpende ineenstorting van de institutionele orde. Gedurende het hele jaar verslechterden de betrekkingen tussen Venezuela en de Verenigde Staten geleidelijk, waarbij de situatie escaleerde van economische druk naar directe militaire confrontatie, wat een weerspiegeling was van een ongekende escalatie van de bilaterale spanningen. Onder het voorwendsel van de bestrijding van drugshandel intensiveerde de Amerikaanse regering de marineoperaties en het onderscheppen van schepen die betrokken waren bij het vervoer van olie en drugs in verband met de zogenaamde Venezolaanse „schaduwvloot“, met inbegrip van blokkades en inbeslagnames van olietankers in het Caribisch gebied en de Atlantische Oceaan. Washington rechtvaardigde de campagne als een strategie om illegale activiteiten te dwarsbomen en druk uit te oefenen op het regime van Nicolás Maduro. Deze dynamiek culmineerde begin januari 2026 in een verrassende militaire operatie, waarbij Amerikaanse speciale eenheden Maduro in Caracas gevangen namen en hem overbrachten naar New York, waar hij door de federale rechtbank wordt beschuldigd van drugshandel, narcoterrorisme en andere misdrijven, en waar hij voor de rechtbank onschuldig pleitte. Met het onverwachte vertrek van Maduro werd vicepresident Delcy Rodríguez door het Hooggerechtshof uitgeroepen tot interim-president, waarmee in feite een einde kwam aan de derde ambtstermijn die in januari 2025 was begonnen.

Laatst bijgewerkt: januari 2026